Birkaç saat kaldı artık tanışmamıza. Gerçi o siyah-beyaz, karlı görüntülerine alışmaya başlamıştık, ama artık hayatımızın "esas oğlanı"yla tanışmamızın zamanı geldi.
"Yarın bu saatlerde" demek ilginç geliyor. Onsuz son günümüz yani bu. Ne güzel, değil mi? Bugüne kadar olan herşeye bir anlam katılmış olacak. Uzak gözlüğü gibi olacak bir tür -gözümüzü kısarak bakmaktan kurtulacağız.
Ama o tüm bunlardan habersiz, umursamaz, "hayat dursun ulan!?!" diye gelecek. Geç kalmışlığımızı yüzümüze vururcasına.Ne kadar karışık bir işmiş yahu bu "beklemek"? Haydi artık, yırt şu sessizliği Oğlancan..
No comments:
Post a Comment